Zapracowana mama = brak wpisów

Już dłuuuugo nic tutaj nie pisałam.
Powód jest prosty - zaczęło się tyle dziać, że nie mam czasu tutaj niczego wpisywać.

A muszę przyznać, że powoli praca się rozkręca, mam w miarę regularnie jakieś zlecenia importu, czasem ich realizacja kosztuje mnie sporo nerwów, no ale to wszystko jest jeszcze w fazie nabierania doświadczenia. Ponieważ mam jeszcze nowe pomysły to zdecydowałam się zaangażować nową osobę - praktykantkę. Umowa zlecenia, bez potrzeby płacenia ZUS'u - bo studenka - super, i ma na imię tak jak ja, więc od razu mam do niej wiele sympatii ;) Ma zacząć od pazdziernika - zobaczymy, ile mi pomoże :))

A propos trudnych realizacji tutaj link do mojej strony firmowej do poczytania :)
http://advercom.pl/realizacja-przedmiotu-oferty-3.html

A odnośnie bycia mamą to jestem dumna z mojej córci, która poszła od sierpnia do nowego przedszkola i dobrze tam sobie radzi, we wtorki ma balet i bardzo jej sie podoba. Teraz już muszę kupić taki strój gimnastyczny i spódniczkę, bo mają przygotowywać jakiś występ :) hi hi, taka mała, niecałe 3 latka i proszę
oczywiście nie zwariowałam i nie mam zamiaru robić z córki balleriny, ale od kiedy umiała stać to uwielbiała ruszać się w tak muzyki i robiła to wyjątkowo zgrabnie i w skoordynowany sposób. Tak więc chętnie daję jej możliwość tańczenia, skoro tak to lubi, a jedna z ulubionych bajek to ROZTAŃCZONA ANGELINA :)

Poza tym jak już odbiorę Kamilkę z przedszkola i nie idę na j. niemiecki (dostałam się na kurs dotowany przez UE w 100% więc jak tu nie korzystać, jeśli przyda mi się w mojej działalności :) ) to poświęcam jej każdą chwilę i staram się, aby nasz wspólny czas był miły. Kamilka wymaga teraz więcej czułości ode mnie, bo mnie mniej widzi, ale to zrozumiałe.

Tak więc nie powiem nic odkrywczego, że praca zawodowa mamy nie jest dla dziecka wymarzoną sytuacją, ale dzięki przedszkolu na pewno więcej się dowie i pobawi oraz społecznie dostosuje niż jakby była cały czas ze mną w domu. Myślę, że ten wiek 2,5 - 3 lata to dobry wiek na usamodzielnianie się dzieciaczków, a dla mamy skupienia się bardziej na swojej pracy w tym czasie.

To na razie tyle... myślę, że jak już mój nowy projekt się uda i ruszy, na pewno o nim tutaj wspomne :)

Zrealizowane zlecenie

Cieszę się, że w końcu mogę się pochwalić zakończeniem projektu - pierwszego zlecenia importu z Chin, które całe szczeście przebiegło sprawnie i bez komplikacji.
Info tutaj: http://advercom.pl/realizacja-importu-z-chin.html

Pierwsze koty za płoty :)

goracy majowy weekend 22 maja

Było gorąco, tak jak lubie, i w przyjacielskim gronie, tak jak lubie
i Kamilka też spotkała się ze swoimi kolerzankami i bawiła się znakomicie najpierw na placu zabaw a potem w basenie - to coś co tygryski lubią najbardziej :)

Sezon rowerowy rozpoczęty

Kamilka uwielbia próbować nowe rzeczy zwłaszcza związane ze sportem, czy pokonywaniem przeszkód (czytaj-plac zabaw :) )
Od dawna, bo już rok temu, patrzyła z zazdroscią, ciekawością i tęsknotą na dzieci jeżdżące na rowerkach i rowerach. I już w ten weekend jej marzenie się spełniło - dosiadła swój własny rowerek. Jej radość była ogromna! Wszystkim opowiadała, że ma rowerek i codziennie na rowerek musimy wyjść :)
Oczywiście sił jeszcze nie ma samodzielnie pedałować, ale nóżki na pedałach trzyma i ćwiczy sam ruch kręcenia  nimi. Pewnie ani się obejrzę a już pojedzie sama.

weekendowy wiosenny wypad

Dawno nie miałam czasu tutaj pisać, ale w końcu stwierdziłam, że czas nadrobić straty.
W poprzedni weekend byłyśmy w górach, było ładnie i całkiem ciepło. Oto kilka migawek.

Ostatki śniegu - Jakuszyce

I wiosna...



nie na bloga

Baaardzo dawno nic nie pisałam, ale to dla tego, że baaardzo dużo zaczęło się dziać. Zawodowo to dobrze, coś się w końcu ruszyło i mam bardziej optymistyczne spojrzenie na swoją pracę i przyszłość mojej firemki. Wiem, że coś może z tego wszystkiego być, ale oczywiście łatwo nie jest, zwłaszcza ze sprzedażą na zachód, ale nie poddaję się.

Natomiast prywatnie też się dzieje, ale nie mam ochoty się wywnętrzniać na forum. Są zawirowania, przemyślenia, watpliwości, nadzieja, nowe plany, powroty do starych planów i tak w sumie nie wiadomo jaką drogą zmierzać, słuchać rozumu, serca, intuicji? Czy rad innych? Co jest prawdą, co jest sugestią, jakie są prawdziwe intencje.... Czy w sumie samemu się ma tak różne spojrzenie na sprawy, że czy rozum czy serce to co dzień to inne wnioski, inne nadzieje, inne plany, chociaż pragnienia te same, tylko pytanie, jak i czy się uda je osiągnać ....

Męczy mnie to wszystko i może uciekam w prace i zajęcia domowe, żeby za dużo o tym wszystkim nie myśleć i zdać się nieco na los, ale.... z drugiej strony jestem takim typem co lubi sam stanowić, decydować i planować swoje życie, więc czuję, że coś muszę zadecydować,  jakieś rozwiązanie musi nastąpić, bo tak jak jest i było nie może być nadal.

Tylko tyle, tajemniczo, mogę napisać....

2 dni bez dziecka = 2 dni bez mamy

Życie wymusza na nas egzaminy, których same bałybyśmy się zdawać.
Otóż od jakiegoś czasu zastanawiałam się czy będę w stanie wyjechać w podróż służbową 2 -3 dniową lub na jakiś wypad relaksacyjny bez mojej kochanej córeczki. Czy ona sobie poradzi i czy rodzina sobie z nią poradzi.
Otóż na te pytania w tym tygodniu mogłam znaleźć odpowiedź - pozytywną.
Nieświadoma co może się wydarzyć poszłam w poniedziałek po 11:00 do laryngologa w szpitalu, ponieważ od 10 dni leczyłam zatokę szczękową i nie widziałam zbyt dużych postępów. Miałam mieć robioną punkcję.
Opis punkcji i wydarzenia jej towarzyszące pominę, ale punkcja była pozytywna tzn. jeszcze bakterie szalały i doktor powiedział, że muszę zostać w szpitalu.
Tak więc chcąc nie chcąc zostałam zmuszona do rozłąki z córeczką.

Oczywiście córeczka prawie o mamę nie pytała :) i z babciami i tatusiem radziła sobie bardzo dobrze. A ja też to zniosłam, ale oczywiście stęskniłam się za córcią, bo do domu wróciłam w środę w południe, czyli po pełnych 2 dniach. Dziecko było w przedszkolu, więc mogłąm jeszcze chwilę zająć się swoimi sprawami.

Zaraz rzuciłam się do komputera, bo ostatnio w mojej firmie więcej się dzieje i musiałam poodpowiadać na maile i rozdzwoniły się telefony, jakby ludzie wyczuli, że jestem już na chodzie.

Potem moja Słodziczka przyszła i oczywiście musiałam KOLOROWAĆ. A pytanie pierwsze po tym jak babcia powiedziała, że mama wróciła ze szpitala było: A czy mama kupiła naklejki??
Ahhh te dzieci :)

I tak dzięki leczeniu zatoki wiem, że jak będę chciała lub musiała gdzieś pojechać, to dziecko sobie poradzi :) i ja jakoś też :)))